მორიგ ერთხელ

– ადექი!

– არა!

– წავიდეთ?!

– სად?!

– გურიაში…

– ნის დავურეკავ.

– მიდი.

დავრეკე…

– წავიდეთ?!

– ჩავალაგებ!

– ქუთაისში გელოდებით.

ნი წამოვა. ჩვენ წავედით. ავტოსტოპით.

მძღოლი#1: – ამათი დედა, მო-„საყოლად არ ღირს…“ ყველა სირ-„თულეს დაძლევა ხო უნდა?!“ გამოშტერებულები არიან რაა, ეს ჭყონია ხო ვაბშე?! წამლავს ხალხს, მაგის ახვ-„იდე და უნდა დაუნაყო ცხვირ-პირი…“ ეს ხალხიც ყლ-„ორტებივით, სვამენ და სვამენ კი ვერ ხვდებიან რო დედას უტ-„ყემლოდ კარტოშკა არ ევასება?!“

მე: -ხო, ხო… ჰე ჰე ჰე… აბა, ეგ სი-„გარეტივი მომაწოდე რა, როგორ სვამენ ჰე ჰეჰე… (მე და ლუ ძალიან ბევრ კოკა-კოლას ვსვამთ დღეში…)

– თაფლიო ტო! თაფლი 15 მანათი! აზზე ხარ?! ფუჩ-„ეჩი“ გახდა 10 მანეთი თაფლი 15 რა ამბავი შე დედა მოტ-„ყემლო გემო დაკრვას არა? აჯიკაა ისე“ თქვენ ნამყოფები ხართ ბო-„ზბაში ჯობია თუ ჩიხირთმა?“

– ჰეჰე არა…

– არც მიხვიდეთ ტო! მაგათი კახ-„ური სუფრა მომეანტრა“ ეგენი უნდა მო-„თაფლო“ გან-„დაგანათი“ მაგას კიდე ნძ-„რწოლა“ ჯობია… გადმომხედა. – ჰო მართლა გეუბნები…

გორის გადასახვევთან დაგვტოვა..

მძღოლი#2: – აქვე მივდივარ ბიჭებო, წამოდით და იქ ბაზრობაა იქ ყველა გაგიჩერებთ ანელებენ ხოლმე „ბუგაროკებია“ ხოლმე და…

– მადლობა…

– აბა, კარგად იყავით, ბედნიერი მგზავრობა…

– მადლობა დიდი, თქვენც…

ლუ: -ნი როდის წამოვა?

– 3-ზე გამოვა.

– ანუ 6-ზე ჩამოვა.

– კი.

გააჩერეს. „ბეემვე“ კუპეა. იშვიათად აჩერებენ კუპეები.

2-ნი სხედან. გოგო და ბიჭი. თერჯოლაში მიდიან, ქორწილში…

მძროლი #3: – გამარჯობა, გამარჯობა…

ჩვენ: – გამარჯობა.

მძროლი #3: – მოკლედ, თერჯოლის გადასახვევამდე წაგიყვანთ, თუ იქით არ მოდიხართ,

ჩვენ: – ხო, ხო მანდ ჩამოალთ, მადლობა.

მძროლი #3: – აბა რას საქმიანობთ? ჩვულებრივი ტიპები არ ჩანხართ.

მძღოლი #3-ის თანამგზავრი: – ხაშურში მალე მივალთ, ვკვდები ისე.. მოკლედ…

მძროლი #3:  -კი, აი მალე მივალთ, ნახე იქ, წინ, ის მანქანა ხო ასწრებს იმას? და აი, იმას კიდევ მეორე ასწრებს… ე.ი. მალე მივალთ… (გაიცინა) ესეთები მარტო ხაშურთან შეიძლება მოხდეს.

– ხო აბა რას საქმაინობთ?

ჩვენ: – სტუდენტები ვართ…

მძროლი #3: -კარგია, მეც ვიყავი ერთ დროს.

„გალფის“ ბენზინ გასამართ სადგურთან გავჩერდით, არა გაზის იყო. გოგომ „WC“-ს მიაკითხა… ბიჭი გადავიდა, საღეჭი რეზინის საყიდლად.

ლუ: – რა მაგარი ულვაშები აქვს…

მე: – რომელს?! – ორაზროვნად ვკითხე…

ლუ: – ბიჭს!

მე: – ხო, მაგარი…

მერე მთელი გზა თითქმის არაფერი გვითქვამს ისე ჩავედით თერჯოლის გადასახევამდე. ჩავედით და აი, მეოთხე მძღოლიც ზესტაფონში.

მძღოლი #4: – გამარჯობა დაჯექით. მე ბათუმში მივდივარ, ქუთაისს შემოვუვლი ახალი გზით.

ჩვენ: – ჩვენ გადასახვევთან ჩამოვალთ.

და ვისხედით ჩუმად. აი, ისეთი ტიპი იყო იფიქრებდი ევროპარლამენტის სხდომაზე მიდისო. ეგრეც ეცვა და გამომეტყველებაც ეგეთი ქონდა… ცოტა ადრე ჩამოვედით, შეგვეშალა.

და გააჩერა ქუთაისელმა ცოლ-ქმარმა.

მძღოლი #5: – გამარჯობა, ქუთაისი?

ჩვენ: – დიახ.

მძღოლი #5: – დასხედით. აბა, რას შვებით? რა გინდათ ქუთაისში? ასე ჩამოხვედით აქამდე? ავტოსტოპით?

ჩვენ: – ხო ასე ჩამოვედით, ქუთაისში მეგობარს უნდა შევხდეთ.

მძღოლი #5: – ძალიან კარგი.

და უცბად დინამიკებიდან ჯიმ მორისონის ხმა გადმოიფრქვა: „People are strange, when you are stranger…”

ჩვენ: – ვაა… „People are strange, when you are stranger…”

მძღოლი #5: – ვა? მოგწონთ თქვენც?

ჩვენ: – დიახ.

მძღოლი #5: – კარგით, აი აქ დაგტოვებთ, კარგად იყავით.

ჩვენ: – ნახვამდის.. მადლობა.

და წავიდა.. ლუ რეკავს. ეიპრილს ურეკავს…

ჩვენ მას შევხდით. მე ვჭამე. ლუ ბევრს არ ლაპარაკობს, ალბათ ბედნიერებისგან…

პირველად მოუნდა თოთო ბავშვს ჩემთან ყოფნა, სულ ტირიან ხოლმე არადა…

ნი ჩამოვიდა. ჩვენი გზა გაგრძელდა…

 

დათო სიხარულიძე

კომენტარები

მსგავსი სიახლეები